Sokak Köpekleri Meselesi

Vicdan mı, Vurdumduymazlık mı?

Bir ülkenin vicdanı, sadece neyi sevdiğiyle değil, neyi yönetebildiğiyle de ölçülür.

Biz ne yaptık?

Sokaklara bıraktık
Sonra adına MERHAMET dedik.

Aç, susuz, hastalıklı, sürüleşmiş hayvanların şehirlerin ortasında başıboş dolaşmasını HAYVAN SEVGİSİ diye pazarladık.
Sonra da dönüp BİZ ÇOK İYİ İNSANLARIZ diye kendimizi alkışladık.

Ama gerçek şu
Bu bir sevgi değil.
Bu düpedüz sorumsuzluk.

Bir çocuğun hayatını kaybettiği, insanların parçalandığı, korkuyla sokağa çıkamadığı bir ortam varsa, orada romantizm yapamazsınız.

“Onlar da can”
Cümlesinin arkasına saklanamazsınız.

Evet, onlar da can.
Ama insan da can.

Ve devlet dediğiniz şey,
önce insanını korur.

Şimdi dürüst olalım

Sokakta yaşayan bir hayvanın hayatı mı daha “merhametli”,
yoksa kontrol altına alınmış, beslenen, tedavi edilen, güvenli bir ortam mı?

Sokakta açlıktan çöp karıştıran, hastalıktan kırılan, sürü psikolojisiyle saldırganlaşan hayvanı “özgür” diye tanımlamak

Ancak kendimizi kandırmaktır.

Bu özgürlük değil.
Bu terk edilmişliktir.

Bir de işin başka bir yüzü var.

En yüksek sesle HAYVAN SEVGİSİ nutku atanların önemli bir kısmı,
insana karşı aynı hassasiyeti göstermiyor.

Bir fakirin kapısını çalmıyor.
Bir yaşlının elinden tutmuyor.
Bir çocuğun başını okşamıyor.

Ama konu sokak hayvanı olunca…
Bir anda VİCDAN ABİDESİ kesiliyor.

Bu çelişkiyi görmeden, bu meseleyi çözemeyiz.

Peki bu durum Avrupa’da nasıl?

Örnek gösterdiğimiz şehirler
Paris, Milano, Berlin vs..,

Bu şehirlerde neden başıboş köpek sürüleri yok?

Çünkü sistem var.
Kural var.
Sorumluluk var.
Hayvan sahiplendirme var, kayıt var, denetim var.
Sokak değil, kontrol var.

Kimse “sevdim, sokağa saldım” diyemiyor.

Bizde ise durum ne?

Sahiplen
Sonra Sıkıl Usan
Sokağa bırak bu mudur sizin sevginiz

Sonra başkası beslesin, belediye toplasın, devlet çözsün öylemi

Yani herkes seviyor
Ama kimse sorumluluk almıyor way be

İşte mesele tam da bu

Sevgi mi, sorumluluk mu?

Sevgi sorumluluk doğurmuyorsa, o sevgi değildirrr Nokta

O sadece duygusal bir konfor alanıdır.

Çözüm ise çok net ve çok basit

Sokaklar yaşam alanı değildir.

Hayvanlar kontrol altına alınmalıdır.

Belediyeler görevini eksiksiz yapmalıdır.

Sahiplenme sıkı kurallara bağlanmalıdır.

Terk etmenin ağır yaptırımı olmalıdır.

Ama en önemlisi

Toplum olarak kendimize yalan söylemeyi bırakmalıyız.

Çünkü gerçek şu

Ne başı boşluk çözüm
Ne de aşırılık.

Ama kesin olan bir şey var

İnsanı koruyamayan bir düzen, vicdanlı değildir.

Hayvanı sokağa mahkûm eden bir anlayış da merhametli değildir.

İkisini aynı anda çözmek zorundayız.

Aksi halde
Ne insanlar güvende olur,
ne o hayvanlar huzur bulur.

“Sahipsiz bırakılan her hayat, sahte merhametin sonucudur.”

Mustafa Berk
5 Mayıs 2026